Puchacz (Bubo bubo)

Puchacz:

Puchacz (Bubo bubo) (Bubo bubo)

Długość ciała: 60-78 cm.
Waga: 1500-2000 g.
Długość życia: ok. 20 lat.
Odgłos: "puhu, puhuhu-u"*5
Opis: ma charakterystycznie ułożone pióra na głowie, przypominające uszy; oczy pomarańczowe. Puchacz jest największą sową świata. Poluje od zmierzchu do świtu.

Puchacz należy do rodziny puszczykowatych.
Puchacz zamieszkuje prawie całą Europę, poza północnymi jej krańcami, Wielką Brytanią i północno-zachodnią częścią Francji, południową część Azji Północnej, Azję Środkową, Azję Wschodnią, północną część Azji Południowej, miejscami Azję Zachodnią, północno-zachodni kraniec Afryki. W Polsce występuje na terenie całego kraju. Zamieszkuje luźne starodrzewia w górach lub w pobliżu zbiorników wodnych.

Puchacze są gatunkiem osiadłym.

Puchacze żywią się gryzoniami, jeżami, młodymi lisami, młodymi sarnami, ptakami, duże chrząszcze, żaby.

Puchacze objęte są ścisłą ochroną gatunkową.

GNIAZDO PUCHACZA:

Puchacz gniazdo zakłada w płytkim dole w półce skalnej lub u nasady skały czy pnia; często korzysta także z opuszczonych gniazd ptaków drapieżnych. Na danym terytorium puchacz posiada kilka miejsc gniazdowych, z których na przemian korzysta. Gniazdo wykonane jest z traw, mchów i gałęzi. Samica puchacza składa od 2 do 4 jaj już lutym, które wysiaduje przez ponad miesiąc. Młode opuszczają gniazdo po około 7 tygodniach. W pełni samodzielne stają się dopiero po 24 tygodniach. Pary łączą się na całe życie. Lęg: luty.

Puchacz korzysta także z mocowanych platform w koronach drzew na wysokości 6-10 metrów. Odległość między nimi powinna wynosić od 1 do 10 km.

Terenem lęgowym puchacza są następujące tereny kraju: okolice Szczecina, południowo-wschodnia część Zachodniopomorskiego, zachodnia część Pomorskiego, północno-wschodni kraniec Lubuskiego, północno-zachodnia część Wielkopolski, prawie cała Warmia i Mazury, prawie całe Podlasie, północna część Lubelskiego, regiony górskie Podkarpacia, Małopolski, Opolskiego i Dolnośląskiego.

Ciekawostki:

"Ptaki drapieżne mają tak duże gałki oczne, że ledwie poruszają się w oczodołach. Dlatego żeby coś zobaczyć, muszą kręcić głową."9






Bibliografia:

1. Polityka, nr 5 (2690), 31 stycznia 2009
2. R. Graczyk, Ochrona ptaków i nietoperzy w lasach, PWRiL 1992
3. D. Singer, Ptaki w parku i w ogrodze, Multico 1993
4. D. Graszka-Petrykowski, Ptaki, Profesjonalny przewodnik dla początkujących obserwatorów, KDC 2005
5. J. Sokołowski, Ptaki Polski - Atlas, WSiP 1979
6. Wikipedia
7. J. Sokołowki, Tajemnice ptaków, Nasza Księgarnia 1980
8. A. G. Kruszewicz, Ptaki Polski, Multico Oficyna Wydawnicza, 2008
9. Angorka nr 14 (6 IV 2014), Tajemnice zwierząt


© 2007-2016 by 1408  |   Mapa strony