Tracz nurogęś:

Tracz nurogęś (Mergus merganser) (Mergus merganser)

Długość ciała: 58-80 cm.
Waga: 900-2100 g.
Długość życia:
Odgłosy: "ba-o-bab", "darr-dorr-darr", "ga-ga-ga", "karr korr korr"
Opis: samiec: grzbiet czarny, czerwony dziób haczykowaty; brzuch jasny; samica: grzbiet brązowo-szary, na tyle głowy czubek.

Nurogęś należy do rodziny kaczkowatych.
Tracz nurogęś zamieszkuje prawie całą Europę środkowo-wschodnią i północną wraz z Wielką Brytanią, umiarkowaną Azję do Pacyfiku oraz Amerykę Północną. W Polsce występuje na terenie całego kraju. Zamieszkuje czyste bieżące lub stojące wody w lasach liściastych i mieszanych.

Nurogęś jest gatunkiem osiadłym, zimują w zatokach morskich Bałtyku. W Polsce zimują także ptaki z północy.

Tracze nurogęsi żywią się drobnymi rybami i płazami, wodnymi bezkręgowcami, rakami, drobnymi gryzoniami i małymi ptakami.

Tracze nurogęsi objęte są ścisłą ochroną gatunkową.

GNIAZDO TRACZA NUROGĘSIA:

Budka, skrzynka lęgowa dla tracza nurogęsi Tracz nurogęś gniazdo zakłada w dziupli drzewa, najchętniej przy samych zbiornikach wodnych, choć także do 1km od nich; lecz także pod kamieniami, korzeniami. Gniazdo wyściełane jest głównie puchem zmieszanym z odrobiną mchów i traw. Tracz nurogęś używa tego samego gniazda przez parę lat. Samica tracza nurogęsi składa od 8 do 12 jaj, które wysiaduje przez miesiąc. Młode już po kilku dniach opuszczają gniazdo. Lotność uzyskują po 9-10 tygodniach. Lęg: marzec.

Nurogęsi korzystają także z budek lęgowych, wieszanych na wysokości od 2,4 do 6 metrów nad ziemią. Odległość między budkami powinna wynosić minimum od 1000 do 2000 metrów.

Terenem lęgowym tracza nurogęsi jest obszar prawie całej Polski, poza wybrzeżami morskimi, górami i podgórzem, Opolskim, Łódzkim, południowym skrajem Wielkopolski.






Bibliografia:

1. Polityka, nr 5 (2690), 31 stycznia 2009
2. R. Graczyk, Ochrona ptaków i nietoperzy w lasach, PWRiL 1992
3. D. Singer, Ptaki w parku i w ogrodze, Multico 1993
4. D. Graszka-Petrykowski, Ptaki, Profesjonalny przewodnik dla początkujących obserwatorów, KDC 2005
5. J. Sokołowski, Ptaki Polski - Atlas, WSiP 1979
6. Wikipedia
7. J. Sokołowki, Tajemnice ptaków, Nasza Księgarnia 1980
8. A. G. Kruszewicz, Ptaki Polski, Multico Oficyna Wydawnicza, 2008


© 2007-2016 by 1408  |   Mapa strony