Zięba (Fringilla coelebs)

Zięba:

Zięba (Fringilla coelebs) (Fringilla coelebs)

Długość ciała: ok. 14-16 cm.
Waga: ok. 18-26 g.
Długość życia: ponad 20 lat.
Odgłos: "kłirr", "irr", "ci-ci-cit-cit-tjut-tjut-tjuttjutjutju-citirjit", 2, 1
Opis: dziób krótki i gruby; grzbiet i barki jasnobrunatne; policzki i spód ciała ceglastoczerwone; pierś i podgardle różowe; skrzydła głównie czarne z dwoma białymi pasami. Samica jest oliwkowozielona.

Zięba należy do rodziny łuszczaków. Zięby zamieszkują całą Europę z wyjątkiem północnej Skandynawii, wschodnią Azję oraz południową Afrykę. W Polsce występuje na terenie całego kraju. Zamieszkuje wszelkie zadrzewione miejsca, nawet w pobliżu człowieka, czyli wszelkiego rodzaju lasy, zadrzewienia śródpolne zarówno liściaste, jak i iglaste, ogrody, aleje, parki, cmentarze.

Zięby są gatunkiem częściowo osiadłym. Od jesieni przebywają na polach i w pobliżu gospodarstw rolnych, łącząc się w stada nawet z wróblami. Niekiedy można je spotkać przy karmnikach dla ptaków. Zięby odlatują we wrześniu i październiku, natomiast wracają od końca lutego do kwietnia.

Zięby zazwyczaj żerują na ziemi, gdzie znajdują nasiona chwastów, roślin zielonych, drzew i krzewów, a także jagody, jabłka, śliwki, porzeczki, gruszki. W okresie lęgowym żywi się także owadami i bezkręgowcami, larwami i pajęczakami.

Zięby w Polsce są chronione.

GNIAZDO zięby:

Zięba buduje gniazdo w rozwidleniu gałęzi lub przy pniu w kształcie miski do wysokości 10 metrów nad ziemią, choć najczęściej wysokość jego umiejscowienia nie przekracza 4 metrów. Zbudowane jest owadzich kokonów, porostów, źdźbeł traw, korzonków, kory brzozy, a wyściełane liśćmi i mchem, trawą i sierścią. Samica zięby składa od 3 do 6 jasnozgniłozielonych jaj, które wysiaduje przez mniej więcej dwa tygodnie. Młode opuszczają gniazdo po kolejnych dwóch tygodniach.

Lęg: 1-2 w roku; od maja do końca lipca.





Bibliografia:

1. Wikipedia
2. A. G. Kruszewicz, Ptaki Polski, Multico Oficyna Wydawnicza, 2008


© 2007-2016 by 1408  |   Mapa strony